"COLUMN, regelmatige (min of meer kritische en op een vaste plaats verschijnende) bijdrage aan een krant of een weekblad, meestal ondertekend, en een specifiek domein van het maatschappelijk leven becommentariërend of afwisselend de meest gevarieerde onderwerpen behandelend."….. zo staat het nog in mijn 13e uitgave (1999) van de Dikke van Dale.

Op 15 maart schreef ik nog dat ik op dit weblog even gas terug zou nemen in verband met het schrijven van columns voor de site van het Thuisfront Task Force Missie Uruzgan. Tussen 18 en 24 maart verschenen van mijn hand 4 bijdragen die honderden malen werden gelezen en waarop ik nooit enig commentaar ontving. Anders moet dit zijn geweest bij de redactie van Thuisfront die mij verzocht mijn laatste column aan te passen om reden van…….. ja waarvan eigenlijk? Twee zinsneden licht ik uit het betreffende verzoek: "wil je het wat minder politiek gericht maken in de brieven naar je zoon" en "Als ik deze nieuwe brief zonder dit te ventileren ga publiceren krijg ik gedonder met lezers uit het thuisfront die ook een mening hebben, met recht, maar ook met defensie om maar één grote naam te geven"

Mijn weblog draagt niet voor niets de naam AGITPROP en het onderschrift van Voltaire, dus aanpassen om lezers niet tegen de haren in te strijken is voor mij onverenigbaar met de rol van de columnist.

In mijn columns voor het Thuisfront probeer ik de dagelijkse gebeurtenissen in Nederland te relateren aan die van mijn zoon in Uruzgan. De wereld van de parlementaire democratie tegenover de werkelijkheid van de ‘green zone’ waar mijn zoon ergens loopt. Ik benader de gebeurtenissen in Nederland kritisch en met een vrije geest, in de eerste plaats ten opzichte van degenen die het gezag vertegenwoordigen. Dat kan niet als columnist van Thuisfront Task force Missie Uruzgan en daarom ben ik daar per direct mee gestopt. De "Brieven aan A" plaats ik op dit weblog. (onder dit bericht steeds de laatste brief).

Hoera, "de geest moet waaien" om met Johnny van Doorn te spreken.