Een manke vergelijking: op zaterdagmiddag heeft Wim Kok in het zweet zijns aanschijns lekker in de tuin gewerkt, oude broek aan zijn gat, aarde onder de nagels. Tegen zessen komt hij voldaan binnen, zakt op de bank, trekt een blikje bier open en Rita rijkt hem de papieren zak met patat aan die ze net voor hem heeft gehaald. Héérlijk deze nieuwe verantwoordelijkheid in de tuin. Na een zondag van krantenlezen en ‘s middags even inkakken bij de thee gaat Wim maandag op weg naar zijn kantoor in Amsterdam. Keurig ‘arbeiterisch’ op de fiets, dat wel. Onder zijn regenjas een krijtstreep. Héérlijk deze nieuwe verantwoordelijkheid op maandag. Zaterdag was óók leuk, maar dit voelt óók wel heel goed. Waarom deze vergelijking?

In 1997 noemt Wim Kok de enorme beloningen in het bedrijfsleven nog: "een exhibitionistische stijging van salarissen in directe of indirecte vorm……geen goede voorbeeldfunctie."
Als hij vervolgens commissaris wordt bij ING en binnen 3 jaar tijd de beloning van topman Tilmant laat stijgen met 500% (ik doe het maar even vet en cursief) dan heet dat in 2010: "…..inhaaloperatie…….zeer aanzienlijke opwaartse correctie…..". Vanuit zijn nieuwe en wettelijke (zo benadrukt hij) verantwoordelijkheid staat hij nog steeds achter die gang van zaken. Zijn mening over de exhibitionistische zelfverrijking had hij weliswaar nog niet afgelegd, maar zijn nieuwe verantwoordelijkheid als commissaris gaf hem toch voldoende gemoedsrust. Als ik me over deze holle woorden en morele U-bocht kwaad maak zal Wim vast wel troost vinden bij het interview dat hij op 20 november 2007 aan de Volkskrant gaf: "…..ach, er zijn zoveel mensen die vanaf de zijlijn wat zeggen…….. als mensen dat zo simpel willen zien dan doen ze dat maar….." Zo stelt Wim zichzelf gerust; bij kritiek diskwalificeer je gewoon de criticus. Je zet hem weg als querulant en maakt hem ongeloofwaardig. Er is dus toch wel iets blijven hangen uit zijn vakbondsverleden.