het zwarte gat van het CDA-geheugen

Hoe moet je ze noemen…. de nette mensen van het CDA die lijsttrekker willen worden, de Liesbeth Spiesen, de Sybrand van Haersma Buma’s, de Henk Blekers …..
Bij het binnentrekken van de PVV stonden ze met hun arm geheven langs de kant van de weg…. ‘Natuurlijk’ ging het niet van harte, diep in hun hart verafschuwden ze de PVV, maar regeren is nu eenmaal vooruitzien en tijdig de bakens verzetten kenmerkt de ware politicus. Het land had hen nodig en dan moet verstand prevaleren boven gevoel. Liever burgemeester in oorlogstijd dan een principiële stellingname. Omhoog met die arm dus!

Spies stuntelt nu braaf glimlachend van interview naar interview, van Haersma Buma trekt zijn ‘noblesse oblige’ gezicht en Bleker kiest, links en rechts kopstoten uitdelend,  lomp de aanval. Het CDA ‘hertaalt’ met gemak haar grondwaarden (waar heb je anders Jacobine Geel voor nodig?) om maar een brede volkspartij te kunnen worden. Stemmen moet je halen in het midden, niet op de flanken, en dus gaat die geheven arm weer naar beneden, wordt er gedaan of er niets gebeurd is (Henk Bleker zal nooit meer ‘PVV’ in de mond nemen) en wordt de bewijslast omgedraaid. Kritische CDA-leden die van meet af aan waarschuwden voor de zwarthemden van Wilders worden nu beschuldigd van het in gevaar brengen van het CDA. Het is godverdomme een gotspe, maar past in de christelijke traditie van de partij: Op een CDA-congres tijdens de kruisrakettencrisis eind jaren zeventig riep een vrouw uit Friesland over de tien dissidenten in de fractie: „In de oorlog wisten we wel raad met zulke verraders. Op de mestvaalt met ze!” (bron: TROUW, 4 september 2010). Zó doen ze dat bij het CDA.

De tijd zal leren of 12 September brengt wat Bleker cs zich wensen.

Doe wel en zie niet om…. is a post from SAPERE AUDE.

Tot mijn verbazing werd mijn stukje deze week plots actueel nadat Pieter van Vollenhoven een lans brak voor een open discussie over dit onderwerp. Pieter wint in mijn ogen de laatste jaren aan gewicht, letterlijk en figuurlijk. Zijn presentatie is zelfverzekerd en getuigt van een afgewogen eigenwijsheid.

De gevoeligheid van het onderwerp doet mij denken aan hetgeen zich vanaf 1979 afspeelde rond de criminoloog Wouter Buikhuisen. In dat jaar publiceerde Buikhuisen zijn: “Kriminologie in biosociaal perspectief”. Kort gezegd opperde Buikhuisen dat crimineel gedrag, anders dan voortkomend uit ‘nurture’ (een erg populaire opvatting in die jaren) wel eens zijn oorsprong kon vinden in ‘nature’, anders gezegd: ‘je zou als crimineel geboren kunnen worden’.
Buikhuisen is er om verketterd, bedreigd en uitgescholden door links Nederland, aangevoerd door een ‘op de man’ spelende VN-columnist Hugo Brandt Corstius. Buikhuisen werd zó gepest dat hij in 1988 zijn toga aan de wilgen hing en antiek ging verkopen. Die hele commotie werd bekend onder de naam ‘Affaire Buikhuisen’. Pas in 2009 gaf hij op uitnodiging een college in Leiden en kreeg daar luid applaus. Voor hemzelf voelde het als: “de verloren zoon die eindelijk terugkeert op zijn alma mater”.

Wat gaat er nu gebeuren rond het voorstel van Pieter van Vollenhoven, scherpt Brandt Corstius nog eens zijn fileermes? Zo ja, dan zal dat in 2012 minder dramatisch zijn dan ten tijde van Buikhuisen’s publicatie. Op het terrein van het hersenonderzoek zijn sinds 1979 de nodige stappen gezet en die ontwikkelingen zetten ook (de scheldpartijen -en de onwetenschappelijke opstelling- van) Brandt Corstius nog eens in het zonnetje voor wie het zich nog wil herinneren.

Maar over welke categorieën gaat de discussie straks en langs welke meetlat worden de (toekomstige) ouders dan gelegd?
Zijn het bewezen ongeschikte ouders, moet er al aantoonbare schade zijn aangericht? Of gaat het ook over toekomstige risico’s? Mogen een blinde vrouw en een zwaar lichamelijk gehandicapte vrouw samen een kind krijgen, omdat ze beiden nu eenmaal moederlijke gevoelens hebben? Mag een verslaafde vrouw dat niet omdat haar kind mogelijk verslaafd geboren wordt en omdat de  aanstaande moeder een ongeregeld leven leidt? Mag een veroordeelde pedofiel of iemand met een getraumatiseerde jeugd, gezien het mogelijke risico, nog wel vader/moeder worden of wordt misschien de Gereformeerde Gezindte onder de loep genomen omdat kindermisbruik daar statistisch gezien vaker optreedt dan bij onkerkelijken?

En op welke manier gaat het risico in kaart worden gebracht? Krijgen we op basis van EQ of IQ testjes om de geschiktheid als ouder te beoordelen.  Worden het electronisch patiëntendossier nieuw leven geblazen om als boek van Sinterklaas te dienen voor de beslissers over nieuw leven? Welke risicofactoren worden er geformuleerd?
En in hoeverre wordt de mening van Pieter van Vollenhoven beïnvloedt door de huidige economische situatie? Zou deze discussie ook gevoerd gaan worden in tijden van economische voorspoed of kleeft er toch iets aan van Wilders’ opzetje “wat kost een allochtoon”?

Het onderwerp van Pieter van Vollenhoven levert ontelbare vragen op, maar ik ben het met hem eens dat deze discussie juist daarom gevoerd moet worden. Zet ‘m op Pieter.

Wordt Pieter de nieuwe Wouter? is a post from SAPERE AUDE.

Waarom zijn deze feiten interessant?
De blauwdruk voor de Duitse wetgeving uit 1933 gaat terug op de in 1920 in de Verenigde Staten (in 29 staten) van kracht zijnde “Laughlinwet”, genoemd naar de Amerikaanse eugenethicus Harry H. Laughlin -zoon van een voorganger in de ‘Christian Church’-, die inhield dat ‘minderwaardigen’ werden opgesloten of gedwongen werden gesteriliseerd om ‘ongewenste voortplanting’ tegen te gaan.

Roomsche smeerkezerij in jeugdinstellingen heeft oude wortels. Degenen die zo graag de trom roeren over de joods-christelijke fundamenten van de westerse samenleving doen er goed aan tijdig in de spiegel te kijken alvorens rechts in te halen.

Smeerkezerij met kinderen is van alle eeuwen, Roomsch of niet, al doen de laatsten wel heel erg hun best om een vermelding ‘met stip’ te krijgen.
De belangrijkste vraag is of, en zo ja waarin dan -afgezien van de uitvoering-, de Laughlin-wet en  de Duitse rassenwetten principieel verschillen van het hedendaagse gedwongen toedienen van de prikpil bij verstandelijk gehandicapten.
In alle gevallen gaat het immers om handelingen op grond van overheidswetgeving. Al die wetten hadden en hebben ten doel om de voortplanting van ‘minderwaardigen’, ‘gehandicapten’, of welke politiek correcte term we ook hanteren, te voorkomen.

Roomsche nazi’s….. is a post from SAPERE AUDE.

Van een heel ander kaliber is het relletje dat ontstaan is rond de Zutphense burgemeester Arnold Gerritsen (D’66). Deze houdt niet alleen tijdens het zingen van het 6e couplet van het Wilhelmus zijn kaken op elkaar, maar ook als hierover een strovuurtje oplaait hult hij zich in zwijgen: “wie geschoren wordt moet stil zitten” denkt hij wellicht.
Hoe staat het ook weer in het verkiezingsprogramma van zijn partij: “De overheid heeft een dienende rol” en “Bestuurders moeten niet voortdurend verantwoording aan elkaar afleggen, maar vooral aan de burgers“.  Gerritsen verklaart zijn keuze echter niet. En dat geeft helaas alle ruimte voor speculaties en domme reacties (http://www.destentor.nl/nieuws/algemeen/binnenland/10660106/Burgemeester-weigert-zesde-couplet-Wilhelmus.ece#reageren). Beter had hij een goed doortimmerd betoog kunnen houden daarbij direct een verbinding makend met de wortels van zijn partij die immers werd opgericht door verontruste Nederlanders die vonden dat ‘het anders moest’, dat met name de rol van de overheid anders moest: “Die vertegenwoordigers vormen namens de burgers het bestuur. Niet ver weg van die burgers achter gesloten deuren, maar dicht bij de mensen, toegankelijk en transparant.” (pag. 57 verkiezingsprogramma 2010-2014).

Hullen de meeste voetballers zich tijdens het zingen van het Wilhelmus in halfslachtig zwijgen of playbacken vanwege hun geringe kennis van het Nederlandse volkslied de tekst haperend mee, bij Gerritsen is het zwijgen mogelijk gebaseerd op een gebrek aan kennis van het Wilhelmus. Óf….. heeft Gerritsen wellicht een revolutionaire daad willen stellen? Díe invalshoek zou dan weer wél passen in de traditie van het Wilhelmus dat in wezen een revolutionaire hymne is, een geuzenlied.

De 1e burger van Zutphen, Arnold Gerritsen geeft het begrip uit het verkiezingsprogramma van zijn partij ‘er is geen ik zonder wij‘ een heel eigen invulling. Het zingen van het volkslied is een van de momenten waarop in  deze libertijnse tijd nog iets van een ‘wij-gevoel’ kan ontstaan. Gerritsen heeft de bal om het gedachtegoed van D’66 uit te dragen eigenhandig op de stip gelegd, maar verzuimt hem erin te schieten.
Op openbare bijeenkomsten waar hij de gemeentelijke overheid vertegenwoordigt zingt Gerritsen, om persoonlijke redenen -die hij niet wenst toe te lichten-, niet mee. De woorden uit het verkiezingsprogramma van zijn eigen partij: ‘toegankelijk en transparant‘ zijn daarom niet op hem van toepassing.

Zutphense weigerambtenaar… is a post from SAPERE AUDE.

Ik schreef Sabine een mail om haar te attenderen op haar ongelukkige uitspraak waarmee ze GHB-verslaafden op voorhand al een trap na gaf. Na een aantal weken vergeefs op een antwoord gewacht te hebben schreef ik een stukje op dit blog  (http://bornia.weblog.nl/5/sabine-in-juinen-het-vervolg/) en dat ontlokte direct een reactie van haar woordvoerder, een of andere Rico den Boer.
De crux van zijn reactie was dat Sabine (als politicus) nou eenmaal niet direct overal op kon reageren (….. een kamerlid is nou eenmaal nodig voor een inhoudelijke reactie en de afgelopen week zijn duizenden mails binnengekomen…. dus u begrijpt….. vraagt wat tijd…. hopen op uw begrip….) reutel reutel reutel. Nooit meer iets van gehoord natuurlijk.

Op dit moment staat het comazuipen in de aandacht en natuurlijk worden ook daar hele stoere dingen over geroepen door politici, beleidsmakers, medici enz. En alweer hoorde ik in dit verband de term ‘losers’  noemen op Radio 1. En….. verbaas u niet….. ook ditmaal zal schelden en dreigen geen zier helpen.

En Sabine? ….. die heeft het, naast haar moederschap, vast nog heel erg druk met het nadenken over de zinnige adviezen die ze destijds zelf zo treffend aanroerde in Tubantia: “Ik zou willen dat mensen in de spiegel kijken, dat ze zich iedere dag weer afvragen: wat heb ik vandaag voor de samenleving gedaan, wat heb ik betekend?” en “wat gaat u dan morgen doen voor de samenleving? Hoe gaat u zich dan inzetten voor een ander?”
Lees haar twitterberichtjes van vorige zomer nog eens terug en je krijgt een helder beeld van haar inspanningen om bij te dragen aan de samenleving…… (http://twitter.com/#!/sabineuitslag)

Ik wacht in elk geval nog steeds op antwoord van Sabine.

Nog meer losers…. is a post from SAPERE AUDE.

Ik weet niet meer hoe het met de negerzoen afgelopen is, maar wel dat de Congolees Mondondo er niet in is geslaagd om ‘Kuifje in Afrika’ uit de schappen te krijgen. Ook zie ik gelukkig nog steeds ‘zwarte Pieten’ die gewoon roetzwart zijn. Staat overigens ‘Turkenbak’ nog in Van Dale?

Nu lees ik in de krant dat een Rotterdams zangeresje dat mee wil doen aan het Eurovisie Songfestival en zich daartoe -aangejaagd door de extravagantie van voornamelijk oost-Europese deelnemers- heeft opgetut met een indianentooi van wel 5000 euro, wordt bedreigd door ‘Native Americans’ of lieden die zich die titel toe-eigenen. De beledigende roodhuiden zullen vast heel goede argumenten hebben (“een blanke mag niet met een indianentooi lopen” of een andere diepzinnige en onweerlegbare stelling) om een totaal onbeduidend meisje met een bos veren op het hoofd te bedreigen. Mogelijk zijn binnenkort ook de ‘indiaantje’ spelende kinderen niet meer veilig tijdens hun spelletje.

Deze idioterie onder het vergrootglas deed mij direct denken aan de ophef die Josephine Baker in de jaren ’20 van de vorige eeuw veroorzaakte door op te treden in een rokje dat bestond uit een aantal aan elkaar geregen bananen. Die ophef ontstond toen niet over het feit dat de bananenrok beledigend zou zijn voor de ‘Native Africans’, maar wel over het feit dat Josephine Baker te schaars gekleed ging volgens de toen gangbare mores in het Westen.

Over naakt in welke vorm en op welke plaats dan ook breekt tegenwoordig niemand  in de Westerse samenleving (mogelijk uitgezonderd de bevolking van de ‘Bible Belt’) zich nog het hoofd. Over het succes -maar waarschijnlijker het uitblijven daarvan- van een Nederlands zangeresje met een verentooi tijdens een liedjesfestival ergens in de Kaukasus des te meer.

Bananentooi….. is a post from SAPERE AUDE.

In de periode van haar opname is het een jaar geleden dat Thea’s moeder overleden is en op de sterfdatum maakt ze tijdens het CREA-blok een tekening …. Op een vel A3-papier wordt een doodskist getekend en daarin verschijnt lijntje voor lijntje de moeder van Thea, een moeder zoals er duizenden zijn, meer een soort oma. Eerst de kist, dan de moeder, de kaders liggen duidelijk vast.
In dezelfde week is het 15 jaar geleden dat Thea getrouwd is en uit haar verhalen heb ik wel begrepen dat die jaren geen vetpot voor haar en haar man waren. Een paar dagen voor haar trouwdag wordt Thea onrustig en vraagt herhaald of er misschien post voor haar is afgeleverd, ze verwacht namelijk een enveloppe, maar die komt pas op de dag zelf. Er zit iets hards in en volgens de afdelingsregels wordt de post in het bijzijn van een medewerker opengemaakt. Het is een wenskaart met daarop vastgeplakt een biljet van 20 euro. Thea is er zeer verguld mee en wil van dat bedrag haar medecliënten en medewerkers trakteren…..

Diezelfde week attendeert een bekende mij in mijn stamcafé op het jaarverslag van de regionale zorgorganisatie Stichting Sutfene en met name op de beloning van de inmiddels als ridder afgezwaaide bestuurder Venema. Voor mij geen verrassing, ik ken een aantal grootgraaiers (en ook deze) van dichtbij en ik heb al eens vaker gewezen op het onzindelijke en grenzeloze gedrag van bestuurders daar waar het gaat om hun eigen beloning (http://bornia.weblog.nl/70/vaagtaal-kletskoek/), maar het kan nog veel gekker…… de best betaalde bestuursvoorzitter van 2011 is John Hammergen van McKesson Corp., een bedrijf in de farmaceutische sector dat onder meer producten levert aan apotheken. Hij haalde in totaal 145 miljoen dollar (ruim 111 miljoen euro…. dus ruim 300.000 euro per dag!!) op.

Ik moet denken aan Thea en haar blijdschap over de ontvangst van een briefje van twintig, wat je dáár allemaal mee kan doen…..!!

Partytime…..! is a post from SAPERE AUDE.

De gewoonte om bij mooi weer halfnaakt over de boulevard te slenteren was nog onbekend en sommige winkels hadden zelfs een bordje waarop stond dat het klanten niet toegestaan was zich in badkledij in de winkel te bevinden. Hoe anders was dat op de laatste mooie vrijdag van September 2011……
Het slechte seizoen voor de strandpaviljoens had er op Wassenaarse Slag voor gezorgd dat onze vaste stek (De Gouden Bal) al afgebroken werd en bij het beschikbare alternatief (De Zeester) was de bediening niet alleen in chagrijnig met -ondanks het herhaalde mantra: “mijn collega komt zó bij u”- lange wachttijden, ook de kaart bleek daar flink uitgedund,…. de gasten moesten de restjes opmaken. Voorlopig dus maar geen “Zeester” meer…..
Na de zure bediening in Wassenaar was het: op naar Katwijk. ‘t Was eb dus lekker hard zand onder de hakken. Zo’n 200 meter na de laatste strandtent van De Slag stap ik door de laatste kabbelende golfjes die over het strand tuimelen. Op die plek heb ik op 9 maart 2006 (haar verjaardag) de as van mijn moeder in precies zo’n golfje uit de urn gekieperd en een paar keer per jaar onderneem ik de bedevaartstocht naar het strand waar zij me leerde zwemmen. Ik vraag me af of er ergens nog een restje DNA rond mijn voeten spoelt.
In de heldere lucht is de toren van het witte kerkje van Katwijk al te zien, maar lijkt toch niet dichterbij te komen… Op het strand is heel lang niets, een enkele verdwaalde zonaanbidder steekt zijn hoofd boven de duinrand uit, precies boven de plaats waar zijn voetsporen in het helmgras verdwijnen.

Langzaam naderen we het naaktstrand van Katwijk. Het eerste teken daarvan is een oudere heer, van top tot teen gebruind, die als een Neptunus uit de slome branding rijst. Witte krans met haar, stevig geslacht tussen de benen en een rechte rug. De volgende naaktgast is een vage kopie van nr. 1 (óf nr. 1 zelf, maar 20 jaar later)… bleek, kromme rug, sliertig haar en verschrompelde mannelijkheid. Gelukkig, zo kan het dus ook.

Het volgende plaatje is “Fellini-waardig”;…. twee Katwijkse refo’s -beiden eind twintig-, gehuld in lange rokken en getooid met knoedels kloppen hun handdoeken uit en maken zich op om de tocht door de woestijn naar het beloofde land dat Katwijk heet weer aan te vangen. Nog geen 20 meter links van hen, de voorwielen van hun bepakte trekking-fietsen in het water, staan twee oudere naakte lesbiennes. Er wordt aan de bagage gerommeld en er wordt gezoend.
Gevangen in de samendrukkende eigenschappen van de telelens had dit een prachtig tijdsdocument geweest om vast te leggen, maar ik ben geen Ed van der Elsken en ik geneer me teveel om mijn camera te pakken. Het moment verglijdt ongemerkt in de vergetelheid.

De Zeester in Katwijk heeft maar één ding gemeen met haar naamgenoot in Wassenaar… de naam. De bediening in Katwijk is ongedwongen vriendelijk, hier heeft men duidelijk plezier in het werken. De zon schijnt in een aangename september-modus en we hoeven helemaal niet meer weg…. blijven plakken…. nog een borrel…. dan eten…. dan tegen de ondergaande zon in terug. Het is inmiddels vloed en de mooie harde zandvloer van die middag is weg, het stand is een grote mulle zandbak geworden. Het ongeluk komt nooit alleen en drank en eten hebben hun werk ook gedaan; we ploeteren terug. Bij het oversteken van het strand in Wassenaar kijken we nog één keer naar de Wassenaarse Zeester; alles donker.

NOMEN EST OMEN is a post from SAPERE AUDE.

De Verleiding…. is a post from SAPERE AUDE.

In een provinciestad onder de rook van mijn eigen woonplaats verandert een café van eigenaar. De reden: de voormalige uitbaters waren niet zo heel bedreven in het uit elkaar houden van debet en credit. De twitterberichten van de oude eigenaresse hebben echter onveranderd een juichende toon alsof het nog steeds 'excelsior' is. Die heeft niks geleerd, haar twitteraccount vormt een rijke bron van informatie voor toekomstige investeerders. 'Nooit aan beginnen' schreeuwt elk bericht je toe.

De nu bijna ex CEO (zoals hij zichzelf graag liet noemen) van de regionale zorginstelling Sutfene werkte in 2006 zijn medebestuurder vakkundig de vergetelheid in. Kennelijk bleef er daarna toch iets knagen aan het rudimentaire geweten van de bestuurder. Hij gebruikte onder andere zijn account op LinkedIn om zijn oud-collega na zo'n 4 jaar als eerste levensteken het volgende berichtje te sturen: "Bonnes Venema indicated you as a former collegue from Sutfene….." Het verzinnen van een eigen tekst in het vrije keuze vakje bleek een te lastige opgaaf. Goethe liet het zijn Faust al zeggen: "Du bleibst doch immer was du bist".

A former collegue… (lafheid heeft een naam) is a post from SAPERE AUDE.